Materiały

Tezy - Teologia moralna fundamentalna (rok III)

1. Poj─Öcie i zakres teologii moralnej

a). ┼é─ůczno┼Ť─ç wiary i moralno┼Ťci
b). próby dychotomii wiary i moralno┼Ťci


2. ┼╣ród┼éa teologii moralnej:

a). pierwszorz─Ödne: Pismo ┼Üw. (Dekalog i Kazanie na Górze - 8 B┼éogos┼éawie┼ästw); Tradycja Ko┼Ťcio┼éa; UNK ( Rola biskupa w UNK: Grzegorz Chojnacki, nauczyciel prawdy w trosce Ko┼Ťcio┼éa o ┼Ťrodowiska akademickie, w: Sursum corda, Ksiega jubileuszowa ku czci ks. bpa Adama Dyczkowskiego, red. A. Brenk, Pozna┼ä 2003, s. 373-382; Encyklika jako wyraz autentycznego nauczania papie┼╝y: Grzegorz Chojnacki, Sumienie w ┼Ťwietle prawdy, Komparatywna analiza koncepcji sumienia w encyklice "Veritatis splendor" i Corpus Paulinum, Pozna┼ä 2003, s. 49-58)

b). drugorz─Ödne: przedmiot teologii moralnej jako taki; rozum; do┼Ťwiadczenie (Rola rozumu w rozpoznaniu porz─ůdku moralnego: Grzegorz Chojnacki, Spór o "Heilethos" i "Weltethos", w: Facere veritatem in caritate, Ksi─Öga jubileuszowa ku czci Biskupa Paw┼éa Sochy CM, red. A. Brenk, Pozna┼ä 2005, s. 427-435; Grzegorz Chojnacki, Czy intelektuali┼Ťci s─ů przewodni─ů si┼éa narodu? Edyty Stein analiza struktury spo┼éecze┼ästwa w wyk┼éadzie "Intelekt i intelektuali┼Ťci", w: Studia Paradyskie, XV (2005) s. 17-30)


3. Prawo moralne (norma obiektywna) (VS nr 35-53)

a). prawo naturalne: rys historyczny; klasyczna koncepcja prawa naturalnego; Biblia o prawie naturalnym
b). prawo ludzkie: obowi─ůzywalno┼Ť─ç tego prawa; relacja pomi─Ödzy prawem Boskim a ludzkim
c). prawo państwowe

4. Etyka sytuacyjna: motywy powstania, formy; ocena Pisma ┼Ťw. i UNK

5. Sumienie (norma subiektywna) (VS nr 54-64)

a). nauki nie-teologiczne o sumieniu
b). rys historyczny: literatura grecka, rzymska i wczesnojudaistyczna; Corpus Paulinum (Grzegorz Chojnacki, Sumienie w ┼Ťwietle prawdy, Komparatywna analiza koncepcji sumienia w encyklice "Veritatis splendor" i Corpus Paulinum, Pozna┼ä 2003, s. 13-48
c). definicje sumienia, struktura sumienia, akty sumienia, sumienie b┼é─Ödne, relacyjny charakter sumienia (Grzegorz Chojnacki, Sumienie w ┼Ťwietle prawdy, Komparatywna analiza koncepcji sumienia w encyklice "Veritatis splendor" i Corpus Paulinum, Pozna┼ä 2003, s. 79-112

6. Czyn ludzki

a). opcja fundamentalna (VS nr 65-68)
b). struktura czynu: przedmiot, podmiot, okoliczno┼Ťci i ich wp┼éyw na kwalifikacj─Ö czynu, czyny wewn─Ötrznie sprzeczne (VS nr 71-83)
c). czyn z podwójnym skutkiem (Józef Wróbel, Cz┼éowiek i medycyna, Teologicznomoralne podstawy ingerencji medycznych, Kraków 1999, s. 339-349)
d). wspó┼édzia┼éanie w z┼éu ( Papieska Rada ds. Rodziny, Vademecum dla spowiedników o niektórych zagadnieniach moralnych dotycz─ůcych ┼╝ycia ma┼é┼╝e┼äskiego, ┼üomianki 1997, nr 3, p. 13.

7. Negatywna odpowied┼║ na wezwanie Bo┼╝e: grzech (VS nr 69-70)

a). kwalifikacja grzechów: ┼Ťmiertelne i powszednie
b). czy jedynie negatywna opcja fundamentalna jest grzechem ┼Ťmiertelnym?

Tezy - Teologia moralna szczegółowa I

1. Istota religii i cnoty teologiczne w ogólno┼Ťci

2. Cnota wiary

a). wiara w Pi┼Ťmie ┼Üw.
b). istota cnoty wiary w teologicznej refleksji
c). istota niewiary: ateizm, sekularyzm
d). wymagania moralne wyp┼éywaj─ůce z cnoty wiary: znajomo┼Ť─ç zasad wiary, obrona wiary, ┼Ťwiadectwo wiary
e). grzechy przeciwko wierze: herezja, schizma apostazja

3. Cnota nadziei

a). Cnota nadziei w Pi┼Ťmie ┼Üw.
b). Istota cnoty nadziei w teologicznej refleksji: przedmiot, motyw
c). Grzechy przeciwko cnocie nadziei: zbytnia ufno┼Ť─ç - pelagianizm, fideizm, blu┼║niercza ufno┼Ť─ç; rozpacz; ma┼éoduszno┼Ť─ç i rezygnacja
d). Owoce nadziei: sta┼éo┼Ť─ç, otwarto┼Ť─ç na przysz┼éo┼Ť─ç, ulepszanie ┼Ťwiata, zaanga┼╝owanie na rzecz wolno┼Ťci ludzi

4. Cnota mi┼éo┼Ťci

a). mi┼éo┼Ť─ç Bo┼╝a w Pi┼Ťmie ┼Üw.
b). istota i cechy cnoty mi┼éo┼Ťci w refleksji teologicznej
c). grzechy przeciwko cnocie mi┼éo┼Ťci: indyferentyzm, odrzucenie i nienawi┼Ť─ç

5. Cnota religijno┼Ťci i kult Bo┼╝y

a). istota i motywy istnienia kultu Bo┼╝ego
b). formy uwielbienia Boga: modlitwa i ofiara, sakramenty i sakramentalia, u┼Ťwi─Öcenie dni, czasów, procesje oraz ┼Ťluby; kult liturgiczny i pozaliturgiczny itd.
c). Adoracja Boga i kult Świętych
d). Uzasadnienie kultu Bo┼╝ego
e). Fa┼észywy kult i przes─ůdy i zabobony:
- fałszywy kult prawdziwego Boga: prawie magiczne praktyki; niegodne formy kultu Bożego
- idolatria
- przes─ůdy i zabobony: wierzenia; wró┼╝biarstwo: astrologia, wró┼╝by z kart itd., spirytyzm; magia

6. Problem ezoteryki (prezentacja w ppt)

Wskazania edytorskie dla prac magisterskich

 Normy dotycz─ůce redakcji prac dyplomowych (licencjackich / magisterskich) i doktorskich

1. Prace powinny by─ç zapisane wg nast─Öpuj─ůcych norm:
1.1. Na stronicy A4 powinno znajdowa─ç si─Ö oko┼éo 37 wierszy (┼é─ůcznie z tytu┼éami, przypisami, itd.). W wierszu tekstu zasadniczego powinno znajdowa─ç si─Ö 60-70 znaków (┼é─ůcznie ze spacjami).
1.2. Marginesy ka┼╝dej stronicy winny mie─ç nast─Öpuj─ůce wymiary: lewy 3,5 cm, pozosta┼ée 2,5cm. Ka┼╝dy kolejny rozdzia┼é powinien rozpoczyna─ç si─Ö od nowej stronicy, nieco poni┼╝ej górnej kraw─Ödzi (górny margines ok. 7 cm).
1.3. Tekst zasadniczy: czcionka Times New Roman 12 punktów, interlinia 1,5.
1.4. Tekst powinien by─ç obustronnie wyjustowany, a funkcja dzielenia wyrazów w┼é─ůczona.
1.5. Przypisy: czcionka 10 punktów, interlinia 1.
1.6. Punkty w tek┼Ťcie numerujemy metod─ů
Rozdział I
1.
1.1.
1.1.1.
1.1.2.
2.
2.1.
2.1.1.
2.1.2.
2.2.
Rozdział II
1.
1.1.
1.1.1.
1.1.2.
2.
2.1.
2.1.1.
2.1.2.
2.2.
itd.
1.7. Tytu┼éów ksi─ů┼╝ek, artyku┼éów i innych utworów w tek┼Ťcie zasadniczym, Bibliografii, przypisach oraz tytu┼éach rozdzia┼éów i punktów nie piszemy w cudzys┼éowie, lecz zapisujemy je kursyw─ů (np.: Ko┼Ťció┼é podejmuj─ůc dialog mi─Ödzyreligijny w duchu deklaracji Nostra aetate chce stanowczo).
1.8. U┼╝yte w tek┼Ťcie s┼éowa obcoj─Özyczne zapisujemy kursyw─ů, bez cudzys┼éowu.
1.9. W Bibliografii wykazujemy literatur─Ö wykorzystan─ů w przypisach.
1.10. W Bibliografii przy artykułach z czasopism i rozdziałach z prac zbiorowych (także hasłach) wykazu-jemy zakres stron/kolumn całego utworu, np.:
[anonimowo], God, w: J.G. Melton (ed.), Encyclopedia of Occultism & Parapsychology, Vol. 1, Detroit 20015, s. 648-649.
Wańka A., Świadkowie Jehowy, w: E. Gigilewicz (red.), Encyklopedia katolicka, t. 19, Lublin 2013, kol. 313-316.
Wa┼äka A., U┼╝ytek czyniony z Biblii w sektach ezoterycznych, „Ateneum Kap┼éa┼äskie” 616 (2011) 3, s. 423-439.
Zdybicka Z.J., Człowiek i religia, Lublin 1993.
1.11. Cytat to dos┼éowne przytoczenie fragmentu innej publikacji lub jej sparafrazowanie. Cytaty powinny by─ç zawsze oznaczone odsy┼éaczem z dok┼éadnym wskazaniem ┼║ród┼éa w formie przypisu dolnego. Do-s┼éowne przytoczenia zawsze zapisujemy w cudzys┼éowie. Cytaty niejawne w pracach magisterskich s─ů uwa┼╝ane za plagiat.
1.12. Mapy, wykresy, tabele, fotografie, itp. powinny by─ç ponumerowane i podpisane, a je┼Ťli zosta┼éy sko-piowane lub wzorowane na podstawie innych publikacji nale┼╝y poda─ç ich ┼║ród┼éo przy podpisie pod
2
ilustracj─ů, zapis jak w przypadku cytatów, jednak bez kropki na ko┼äcu (chyba, ┼╝e podpis ma form─Ö zdania zawieraj─ůcego podmiot i orzeczenie).
1.13. W cytatach obowi─ůzuje zasada cytowania ca┼éych zda┼ä (od pocz─ůtku do ko┼äca), dlatego cytaty rozpo-czynamy wielk─ů liter─ů (gdy┼╝ tak rozpoczyna si─Ö cytowane zdanie w tek┼Ťcie cytowanym). Wyj─ůtkiem od tej zasady jest zasygnalizowane znakiem […] pomini─Öcie pierwszych s┼éów zdania, wtedy – tak jak w przyk┼éadzie podanym w kolejnym punkcie – cytat wolno rozpocz─ů─ç ma┼é─ů liter─ů.
1.14. Je┼Ťli w cytowanym tek┼Ťcie opuszczamy jaki┼Ť fragment na pocz─ůtku zdania, w jego ┼Ťrodku, czy na ko┼äcu, wtedy w opuszczonym miejscu stawiamy wielokropek w nawiasie kwadratowym, np.: „[…] pragn─ůc wype┼éni─ç ┼╝yczenie Chrystusa i kontynuowa─ç Jego powszechn─ů misj─Ö […] dzi─Öki obecno┼Ťci Ducha ┼Üwi─Ötego, Ko┼Ťció┼é odwa┼╝a si─Ö stan─ů─ç po┼Ťród ludzi oraz ich religii z wzniesionym sztandarem Chrystusowej nauki […]”10.
1.15. Ostatnim znakiem w zdaniu jest kropka; ewentualny znak cudzys┼éowu lub odsy┼éacz do przypisu za-mieszczamy przed kropk─ů, np.: dla wszystkich mieszka┼äców”12.
1.16. Je┼Ťli, tak jak w punkcie powy┼╝szym, koniec cytatu (który przecie┼╝ ko┼äczy si─Ö kropk─ů) jest jednocze-┼Ťnie ko┼äcem zdania w pracy (które te┼╝ ko┼äczy si─Ö kropk─ů), na ko┼äcu stawiamy tylko jedn─ů kropk─Ö ko┼äcz─ůc─ů ca┼éo┼Ť─ç zdania, np.: Iksi┼äski jest zdania, ┼╝e „W omawianym procesie istotn─ů rol─Ö odgrywaj─ů zarówno czynniki psychologiczne, jak i spo┼éeczne”15. B┼é─Ödny by┼éby natomiast zapis z dwiema krop-kami na ko┼äcu, np: Iksi┼äski jest zdania, ┼╝e „W omawianym procesie istotn─ů rol─Ö odgrywaj─ů zarówno czynniki psychologiczne, jak i spo┼éeczne.”15. Wyj─ůtkiem od tej zasady s─ů zdania ko┼äcz─ůce si─Ö zna-kami: zapytania, wykrzyknikiem, wielokropkiem, np.: „Z ilu rozdzia┼éów sk┼éada si─Ö praca magister-ska?”16.
1.17. Tzw. cytaty wewn─Ötrzne oznaczamy znakiem konsekwentnie jednym ze znaków: ‘ ’ lub « », np.: „[…] aby si─Ö wype┼éni┼éo Pismo: ‘ko┼Ťci jego nie b─Öd─ů ┼éamane’. I znowu na innym miejscu […]” (J 19, 36-37).
1.18. Wtr─ůcenia autora zapisujemy w nawiasie kwadratowym, np. EFPE [w┼éa┼Ťc. Franciszek Potocki], W wirze ezoteryzmu, Kraków 1923, s. 54-56.
2. Technika sporz─ůdzania przypisów:
2.1. W ka┼╝dym nowym rozdziale numeracj─Ö przypisów zaczynamy od 1. Wszystkie dzie┼éa w nowym roz-dziale pierwszy raz zapisujemy w pe┼énym zapisie bibliograficznym (nawet wtedy, je┼Ťli by┼éy ju┼╝ cy-towane w poprzednim rozdziale lub we Wst─Öpie).
2.2. Po numerze przypisu nie stawia si─Ö ┼╝adnego dodatkowego znaku.
2.3. W przypisach umieszczamy zawsze inicjał imienia i nazwisko autora/redaktora przed tytułem cyto-wanej pozycji.
2.4. Je┼╝eli dany przypis przytacza kilka publikacji, kolejne prace oddzielamy ┼Ťrednikami.
2.5. Je┼╝eli dana publikacja ma kilku autorów/redaktorów, poszczególne nazwiska oddzielamy przecinka-mi.
2.6. W przypisach pos┼éugujemy si─Ö tzw. metod─ů przecinkow─ů, tzn.: inicja┼é imienia, nazwisko autora, tytu┼é dzie┼éa lub artyku┼éu, miejsce i rok wydania, cytowane strony. Poszczególne cz─Ö┼Ťci oddzielamy prze-cinkami, kropki stawiamy po inicja┼éach imion, rozdzielaj─ůc tytu┼é od podtytu┼éu oraz na ko┼äcu ka┼╝dego przypisu.
2.7. Po ka┼╝dym znaku interpunkcyjnym robimy spacj─Ö. Wyj─ůtek stanowi─ů inicja┼éy dwóch imion wyst─Öpu-j─ůcych bezpo┼Ťrednio po sobie, np. J.G. Melton.
2.8. Przy odsy┼éaniu do publikacji cytowanej ju┼╝ wcze┼Ťniej w tym samym rozdziale stosujemy skrót dz. cyt. b─ůd┼║ art. cyt.
2.9. Przy powo┼éywaniu si─Ö na prac─Ö wskazan─ů w przypisie bezpo┼Ťrednio poprzedzaj─ůcym stosuje si─Ö for-mu┼é─Ö tam┼╝e wraz z podaniem numerów stron: Tam┼╝e, s.
2.10. Przy przywo┼éywaniu autora wymienionego bezpo┼Ťrednio wcze┼Ťniej u┼╝ywamy odpowiednio formu┼é: Tego┼╝ lub Tej┼╝e.
2.11. W przypadku, gdy my┼Ťli danego autora nie cytujemy ani nie streszczamy dok┼éadnie, lecz jedynie si─Ö ni─ů inspirujemy lub gdy chcemy wskaza─ç, ┼╝e inni autorzy równie┼╝ poruszali to zagadnienie zapis w przypisie poprzedzamy skrótem Por.
3
2.12. Je┼Ťli odsy┼éamy do jakiego┼Ť tekstu (np. w celu porównania lub lepszego zrozumienia) stosujemy for-mu┼é─Ö Zob.
2.13. Poza merytorycznie uzasadnionymi przypadkami nie podajemy w przypisach nazw wydawnictw, nazw serii wydawniczych i nazwisk tłumaczy.
2.14. Tytu┼éy artyku┼éów, ksi─ů┼╝ek, map, utworów muzycznych zapisujemy kursyw─ů bez cudzys┼éowu, np.: G.P. Monnot, Bóg i jego imiona w islamie, w: F. Lenoir, Y. Tardan-Masquelier (red.), Encyklopedia religii ┼Ťwiata, t. 2, Warszawa 2002, s. 1325, 1497-1499.
2.15. Tytu┼éy przytaczane w tytu┼éach innego utworu jako cytaty wewn─Ötrzne zapisujemy równie┼╝ kursyw─ů i dodatkowo w cudzys┼éowie: np. J.M., Dyduch, Wiod─ůce idee adhortacji apostolskiej „Familiaris con-sortio", http://czasopisma.upjp2.edu.pl/poloniasacra/article/view/1597/1546 [dost─Öp: 15.04.2016].
2.16. Ksi─ů┼╝ka jednego autora (lub kilku autorów): W. Beinert, Teologiczna teoria poznania, Kraków 1998, s. 137.
2.17. Rozdzia┼éy/artyku┼éy z dzie┼é zbiorowych (pod redakcj─ů) cytujemy nast─Öpuj─ůco: S. Harasimowicz, No-wo┼╝ytne korzenie ruchu New Age, w: I. Dec (red.), Z┼éudzenia Nowej Ery. Teologowie o New Age, Wroc┼éaw 1994, s. 45, 49.
2.18. Artyku┼éy z czasopism: R. Kranenborg, Words of the Christ Create a New World Religion, „Syzygy. Journal of Alternative Religion and Culture” 12 (1993) 1, s. 129, 133-135. UWAGA. Tytu┼éy (pe┼éne) czasopism podajemy czcionk─ů prost─ů w cudzys┼éowie, np. „Ateneum Kap┼éa┼äskie” (lub skrót nazwy bez cudzys┼éowu, np. AK), nast─Öpnie rocznik b─ůd┼║ numer ci─ůg┼éy, w nawiasie rok, po nawiasie numer zeszytu, nast─Öpnie numer stronicy.
2.19. Has┼éa z encyklopedii, leksykonów i s┼éowników, np.: P. Moskal, Wiara, w: E. Gigilewicz (red.), En-cyklopedia katolicka, t. 20, Lublin 2014, kol. 433; J. Herbut, Wiara, w: tego┼╝ (red.), Leksykon filozo-fii klasycznej, Lublin 1997, s. 534.
2.20. Tytu┼éy w j─Özykach obcych przytaczamy w oryginale, stosuj─ůc obowi─ůzuj─ůce w nim skróty: Ch. Whi-te, Krishnamurti Jiddu, w: M. Eliade (ed.), The Encyclopedia of Religion, Vol. VII, New York 1987, s. 381-382.
2.21. Dzieła anonimowe: [anonimowo], O celach Towarzystwa Teozoficznego, w: A. Besant, Karma, War-szawa 1936, s. 121, 125.
2.22. Przy odsy┼éaniu do stron internetowych nale┼╝y, po podaniu autora, tytu┼éu utworu i internetowego „ad-resu” URL, poda─ç te┼╝ w nawiasie dat─Ö korzystania ze strony, np.: J.G. Melton, New Age Transfor-med, http://religiousmovements.lib.virginia.edu/nrms/newage.html [dost─Öp: 13.01.2011].
2.23. Skróty przyjmujemy za Encyklopedia katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 1993 lub Encyklopedia kato-licka, t. 1, Lublin 1985; ewentualne skróty w┼éasne wyja┼Ťniamy w Wykazie skrótów zamieszczonym przed Bibliografi─ů.
2.24. W przypisach nie podajemy godno┼Ťci, funkcji i tytu┼éów autorów, np.: ks., bp, kard., o., pra┼é., prof., dr, SJ, OMI, OSB, itd., podajemy natomiast tytu┼éy: ┼Ťw., b┼é.
2.25. Przy okre┼Ťlaniu numerów stronic, kolumn, itd. nie pos┼éugujemy si─Ö skrótem nn (nast─Öpne), lecz poda-jemy je przy pomocy cyfr.
2.26. W dokumentach ko┼Ťcielnych odsy┼éamy do numeru punktu, a nie do numeru stronicy; podajemy miej-sce i rok druku, a nie rok og┼éoszenia.
2.27. Je┼Ťli w publikacji nie podano miejsca lub roku wydania piszemy odpowiednio: bmw, brw, bmrw.
3. W kwestii pisowni s┼éownictwa religijnego obowi─ůzuj─ů zasady opracowane przez Rad─Ö J─Özyka Polskiego. Zob. R. Przybylska, W. Przyczyna (red.), Zasady pisowni s┼éownictwa religijnego, Tarnów 2004 (Wydaw-nictwo BIBLOS).
4. W j─Özyku polskim wszystkie imiona i nazwiska odmieniaj─ů si─Ö, tak┼╝e obcoj─Özyczne, np.: z Henrym Steelem Olcottem i Williamem Quanem Judge’em.