Materiały

1. Pojęcie i zakres teologii moralnej

a). łączność wiary i moralności
b). próby dychotomii wiary i moralności


2. Źródła teologii moralnej:

a). pierwszorzędne: Pismo Św. (Dekalog i Kazanie na Górze - 8 Błogosławieństw); Tradycja Kościoła; UNK ( Rola biskupa w UNK: Grzegorz Chojnacki, nauczyciel prawdy w trosce Kościoła o środowiska akademickie, w: Sursum corda, Ksiega jubileuszowa ku czci ks. bpa Adama Dyczkowskiego, red. A. Brenk, Poznań 2003, s. 373-382; Encyklika jako wyraz autentycznego nauczania papieży: Grzegorz Chojnacki, Sumienie w świetle prawdy, Komparatywna analiza koncepcji sumienia w encyklice "Veritatis splendor" i Corpus Paulinum, Poznań 2003, s. 49-58)

b). drugorzędne: przedmiot teologii moralnej jako taki; rozum; doświadczenie (Rola rozumu w rozpoznaniu porządku moralnego: Grzegorz Chojnacki, Spór o "Heilethos" i "Weltethos", w: Facere veritatem in caritate, Księga jubileuszowa ku czci Biskupa Pawła Sochy CM, red. A. Brenk, Poznań 2005, s. 427-435; Grzegorz Chojnacki, Czy intelektualiści są przewodnią siła narodu? Edyty Stein analiza struktury społeczeństwa w wykładzie "Intelekt i intelektualiści", w: Studia Paradyskie, XV (2005) s. 17-30)


3. Prawo moralne (norma obiektywna) (VS nr 35-53)

a). prawo naturalne: rys historyczny; klasyczna koncepcja prawa naturalnego; Biblia o prawie naturalnym
b). prawo ludzkie: obowiązywalność tego prawa; relacja pomiędzy prawem Boskim a ludzkim
c). prawo państwowe

4. Etyka sytuacyjna: motywy powstania, formy; ocena Pisma św. i UNK

5. Sumienie (norma subiektywna) (VS nr 54-64)

a). nauki nie-teologiczne o sumieniu
b). rys historyczny: literatura grecka, rzymska i wczesnojudaistyczna; Corpus Paulinum (Grzegorz Chojnacki, Sumienie w świetle prawdy, Komparatywna analiza koncepcji sumienia w encyklice "Veritatis splendor" i Corpus Paulinum, Poznań 2003, s. 13-48
c). definicje sumienia, struktura sumienia, akty sumienia, sumienie błędne, relacyjny charakter sumienia (Grzegorz Chojnacki, Sumienie w świetle prawdy, Komparatywna analiza koncepcji sumienia w encyklice "Veritatis splendor" i Corpus Paulinum, Poznań 2003, s. 79-112

6. Czyn ludzki

a). opcja fundamentalna (VS nr 65-68)
b). struktura czynu: przedmiot, podmiot, okoliczności i ich wpływ na kwalifikację czynu, czyny wewnętrznie sprzeczne (VS nr 71-83)
c). czyn z podwójnym skutkiem (Józef Wróbel, Człowiek i medycyna, Teologicznomoralne podstawy ingerencji medycznych, Kraków 1999, s. 339-349)
d). współdziałanie w złu ( Papieska Rada ds. Rodziny, Vademecum dla spowiedników o niektórych zagadnieniach moralnych dotyczących życia małżeńskiego, Łomianki 1997, nr 3, p. 13.

7. Negatywna odpowiedź na wezwanie Boże: grzech (VS nr 69-70)

a). kwalifikacja grzechów: śmiertelne i powszednie
b). czy jedynie negatywna opcja fundamentalna jest grzechem śmiertelnym?

1. Istota religii i cnoty teologiczne w ogólności

2. Cnota wiary

a). wiara w Piśmie Św.
b). istota cnoty wiary w teologicznej refleksji
c). istota niewiary: ateizm, sekularyzm
d). wymagania moralne wypływające z cnoty wiary: znajomość zasad wiary, obrona wiary, świadectwo wiary
e). grzechy przeciwko wierze: herezja, schizma apostazja

3. Cnota nadziei

a). Cnota nadziei w Piśmie Św.
b). Istota cnoty nadziei w teologicznej refleksji: przedmiot, motyw
c). Grzechy przeciwko cnocie nadziei: zbytnia ufność - pelagianizm, fideizm, bluźniercza ufność; rozpacz; małoduszność i rezygnacja
d). Owoce nadziei: stałość, otwartość na przyszłość, ulepszanie świata, zaangażowanie na rzecz wolności ludzi

4. Cnota miłości

a). miłość Boża w Piśmie Św.
b). istota i cechy cnoty miłości w refleksji teologicznej
c). grzechy przeciwko cnocie miłości: indyferentyzm, odrzucenie i nienawiść

5. Cnota religijności i kult Boży

a). istota i motywy istnienia kultu Bożego
b). formy uwielbienia Boga: modlitwa i ofiara, sakramenty i sakramentalia, uświęcenie dni, czasów, procesje oraz śluby; kult liturgiczny i pozaliturgiczny itd.
c). Adoracja Boga i kult Świętych
d). Uzasadnienie kultu Bożego
e). Fałszywy kult i przesądy i zabobony:
- fałszywy kult prawdziwego Boga: prawie magiczne praktyki; niegodne formy kultu Bożego
- idolatria
- przesądy i zabobony: wierzenia; wróżbiarstwo: astrologia, wróżby z kart itd., spirytyzm; magia

6. Problem ezoteryki (prezentacja w ppt)

1. Prace powinny być zapisane wg następujących norm:

1.1. Tekst zasadniczy: czcionka Times New Roman 12 punktów, interlinia 1,5.

1.2. Przypisy: czcionka 10 punktów, interlinia 1.

1.3. Lewy i prawy margines - 2,5 cm.

1.4. Oprócz rozdziałów należy napisać  Wstęp i Zakończenie.

1.5. Punkty w poszczególnych rozdziałach numerować metodą
1.
1.1.
1.1.1.
1.1.2.
itd.

1.6. Ostatnim znakiem w zdaniu jest kropka, ewentualny znak cudzysłowu, lub odsyłacz do przypisu zamieszczamy przed kropką, np.: "[…] oraz wszystkich mieszkańców"12.

1.7. Tytułów książek, artykułów i innych utworów w tekście zasadniczym oraz tytułach punktów i rozdziałów nie piszemy w cudzysłowie, lecz zapisujemy je kursywą, np.: Kościół podejmując dialog międzyreligijny w duchu deklaracji Nostra aetate chce stanowczo.

1.8. Nie stosować podkreśleń, kapitalików i wersalików.

1.9. Można używać pogrubionych liter i kursywy.

1.10. Do pracy należy dołączyć ułożoną w porządku alfabetycznym Bibliografię, podzieloną na: 1. Źródła, 2. Literatura przedmiotu, 3. Literatura pomocnicza. W przypadku haseł, artykułów, rozdziałów prac zbiorowych należy podać ich pierwszą i ostatnią stronę.

1.11. Praca musi być też zapisana na płycie CD, którą dostarczamy wraz wydrukowanymi egzemplarzami.

1.12. Oprócz strony tytułowej zapisanej zgodnie z wymogami WT US, w pracy muszą być umieszczone dwa oświadczenia odnośnie samodzielności napisania pracy oraz jej udostępnienia.

1.13. Ingerencje autora zapisujemy w nawiasie kwadratowym, np. EFPE [właśc. Franciszek Potocki], W wirze ezoteryzmu, Kraków 1923, s. 54.

1.14. Tzw. cytaty wewnętrzne oznaczamy znakiem » «, np.: "[…] aby się wypełniło Pismo »kości jego nie będą łamane«. I znowu na innym miejscu […]" (J 19, 36-37).

1.15. W przypadku  materiału ilustracyjnego ma on być  w formie plików graficznych czarnobiałych lub w skali szarości.

2. Technika sporządzania przypisów:

2.1. Tytuły czasopism podajemy czcionką prostą w cudzysłowie, np. "Ateneum Kapłańskie".

2.2. Pozostałe tytuły (artykułów, książek, map, i innych utworów) kursywą bez cudzysłowu, np.: G.P. Monnot, Bóg i jego imiona w islamie, [w:] F. Lenoir, Y. Tardan-Masquelier (red.), Encyklopedia religii świata, t. 2, Warszawa 2002, s. 1325, 1497-1499.

2.3. Artykuły z dzieł zbiorowych cytujemy następująco: S. Harasimowicz, Nowożytne korzenie ruchu New Age, [w:] I. Dec (red.), Złudzenia Nowej Ery. Teologowie o New Age, Wrocław 1994, s. 45, 49.

2.4. Artykuły z czasopism cytujemy: R. Kranenborg, Words of the Christ Create a New World Religion, "Syzygy. Journal of Alternative Religion and Culture" 12 (1993) 1, s. 129, 133-135.

2.5. Hasła z encyklopedii, leksykonów i słowników, np.: R. Łukaszyk, Anonimowe chrześcijaństwo, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 1, Lublin 1985, kol. 636-638; Ch. White, Krishnamurti Jiddu, [w:] M. Eliade (ed.), The Encyclopedia of Religion, vol. VII, New York 1987, s. 381-382; W. Łydka, Gnoza, [w:] A. Zuberbier (red.), Słownik teologiczny, t. 1, Katowice 1985, s. 197.

2.6. Dzieła anonimowe: [anonimowo], O celach Towarzystwa Teozoficznego, [w:] A. Besant, Karma, Warszawa 1936, s. 121, 125.

2.7. Przy odsyłaniu do stron internetowych należy, po podaniu autora, tytułu utworu i "adresu" internetowego, podać też w nawiasie datę korzystania ze strony, np.: J.G. Melton, New Age Transformed, http://religiousmovements.lib.virginia.edu/nrms/newage.html (13.01.2005).

2.8. W przypadku, gdy myśli danego autora nie cytujemy, ani nie streszczamy dokładnie, lecz jedynie parafrazujemy lub do niej odsyłamy (np. w celu porównania lub lepszego zrozumienia) przypis poprzedzamy skrótem odpowiednio Por. albo Zob.

2.9. Poza merytorycznie uzasadnionymi przypadkami nie podajemy w przypisach nazw wydawnictw, nazw serii wydawniczych i nazwisk tłumaczy.

2.10. Skróty przyjmujemy za Encyklopedia katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 1993 lub Encyklopedia katolicka, t. 1, Lublin 1985; ewentualne skróty własne wyjaśniamy w zamieszczonym przed Bibliografią Wykazie skrótów.

2.11. W przypisach nie podajemy godności, funkcji i tytułów autorów, np.: ks., bp, kard., o., prał., prof., dr, SJ, OMI, OSB, itd., podajemy natomiast tytuły: św., bł.

2.12. Przy określaniu numerów stronic, kolumn, itd. nie posługujemy się skrótem nn (następne), lecz podajemy je przy pomocy cyfr.

2.13. W dokumentach kościelnych odsyłamy do numeru punktu, a nie do numeru stronicy; podajemy miejsce i rok druku, a nie rok ogłoszenia.

2.14. Jeśli w publikacji nie podano miejsca, lub roku wydania piszemy odpowiednio: bmw, brw, bmirw.

2.15. Gdy podajemy po raz pierwszy dane dzieło, zapisujemy pełną notę bibliograficzną. W przypadku bezpośredniego powtórzenia tego samego dzieła stosujemy zapis: Tamże., w przypadku różnicy stron dodajemy do tego skrótu stronę.

2.16. W przypadku kolejnego, a nie bezpośredniego  powtórzenia dzieła autora po nazwisku autora umieszczamy skrót tytułu tego dzieła, artykułu itp. oraz po przecinku stronę.

3. W kwestii pisowni słownictwa religijnego obowiązują zasady opracowane przez Radę Języka Polskiego. Zob. R. Przybylska, W. Przyczyna (red.), Zasady pisowni słownictwa religijnego, Wydawnictwo BIBLOS, Tarnów 2004.